Heeft u het gezien, gehoord, gelezen....?

Van een van onze zuster cricket/voetbalverenigingen, namelijk Excelsior'20 in Schiedam, kwam een bericht door dat inmiddels de meeste landelijke media heeft gehaald. Jeugdvoorzitter voetbal Remko Dijkmans kapt er na 25 jaar mee....vanwege het gezeur van ouders! Hij kan er niet meer tegen, het gezeur van de ouders heeft het plezier in zijn vrijwilligerswerk voorgoed vergald.'Irreële eisen' en 'te hoge druk op vrijwilligers' geeft hij aan. En hij staat niet alleen; de voetbalbond is daardoor druk bezig het tij te keren. Maar ook bij andere (team)sporten met een hoog niveau en profiel (hockey, tennis, zwemmen, turnen) komt dit op grote schaal voor. Dezelfde klacht is overigens ook te beluisteren op de basisscholen; Jantje of Jantientje, Ahmed of Soraya, Dylan of Kimberley: allemaal kunnen en doen ze het natuurlijk veel beter dan de leerkracht vindt. Veel ouders zien hun kind vaak als iets heel speciaals (zijn ze ook wel!) die een speciale behandeling verdient en een speciale plek moet krijgen. Dus als dat niet gebeurt, wordt er geklaagd en gezeurd.

Gelukkig kennen wij bij het cricket nog normen en waarden, waaraan men zich over het algemeen goed houdt. Oké, er zijn wel eens wat 'situaties', maar over het algemeen wordt de Spirit of Cricket, zoals de KNCB die de afgelopen jaren heeft uitgedragen en de cricketclubs die hebben opgepakt, goed nageleefd. Veel verenigingen hebben tegenwoordig een eigen 'Code of Conduct' voor kinderen én ouders. Er wordt geklapt voor de tegenstander als hij of zij uit is gegaan en het veld uit loopt, óók door de toeschouwers én ouders. Kinderen die zich laten gaan, bijvoorbeeld met een bat gooien, worden meteen gecorrigeerd. Het idee dat meedoen (soms) belangrijker is dan winnen, wordt ook nageleefd.  

Natuurlijk, bij sport hoort winnen en verliezen. Ook bij selecteren en selectiewedstrijden, wat door de vele vrijwilligers wordt gedaan en geregeld. Gewoon accepteren wat vrijwilligers op je sportclub doen, net als accepteren dat je verliest, hoort erbij. 
 

Laten we eens ophouden met onze kinderen als prinsjes en prinsesjes te behandelen, en de clubvrijwilligers het leven zuur te maken. Ik hoorde ooit een moeder vertellen dat haar dochter 'maar' in de D5 bij hockey was geselecteerd, en dat haar dochter klaagde dat ze van dat team maar één meisje kende (snik). Het antwoord van mama: "Nou leuk, dan kun je allemaal nieuwe vriendinnetjes maken". En dus niet op hoge poten de jeugdcommissie bellen en klagen of zeuren. Gelukkig kan ik uit eigen ervaring zeggen dat ik daarvan bij Kampong jeugdcricket nog nooit iets gemerkt heb in mijn tijd als jeugdcommissie voorzitter. Houden zo! Onthoud dat het kind sport speelt voor zijn/haar eigen plezier, niet voor dat van de ouders!

Ingrid van der Elst

- - - - - - - -

The yout football committee chairman of one of our sister cricket clubs, Excelsior'20 in Schiedam, has quit after having filled this position for 25 years. A news item which by now has reached most national media. The reason? Parents who moan and groan, and who always want their child to be treated that little bit more special than other children. He just can't stand it no more, the parents have completely spoiled his enthusiasm in what he was doing. 'Unreal demands' and  'too much pressure'  on the work by volunteers, he states as the main reasons for quitting. And he is not the only one. These things also happen in other high profile sports (hockey, tennis, swimming, gymnastics). Same seems to happen at primary schools too: whether it be Jan or Jantien, Ahmed or Soraya, Dylan or Kimberley: of course they all are just that little bit more special and better than the teacher thinks. Many parents seem to think that their child is some extra special creature, who deserves more and better than others. And if that doesn't happen - o dear!

Luckily in Netherlands cricket we still maintain our values, which are being respected by most. Of course, sometimes 'situations' occur, but overall cricketers behave really well and according to the 'Spirit of Cricket', which has lately been promoted by the KNCB and followed up by the cricket clubs. Quite a few clubs have established their own 'Code of Conduct' for both children and parents. We as cricketers still applaud a batsman who is out and walks off the field of play. Spectators ánd parents usually join in. Kids who don't control themselves and throw their bat, are being corrected straight away. The idea that taking part sometimes is more important than winning, is als being adhered to. 

Of course sport means winning and losing. Not just on the field, also when it comes to selection and selection procedures, mostly done by club volunteers who do this to the best of their capabilities and knowledge. Just accept their decisions, just as you accept losing a match. 

Let's stop regarding children as little princes and princesses and spoiling the lives of our club volunteers. I once heard a story of a mother, whose daughter was 'only' selected for the D5 hockey team "of which I know only one girl' (tears!). Upon which mum says: "Great, then you can make lots of new friends!" And not phoning  the chairman of the youth committee to complain.

As former chairman of the Kampong Cricket Youth Committee I can tell from experience that I never ever received complaints from parents: let's keep it that way! Please remember that the child plays sport to have fun itself, not for their parents pleasure!

Link artikel Remko Dijkmans

 

KNCB over plezier in de jeugdsport

 

SV KAMPONG FEDERATIE WEBSITE

#CRICKETNL

   

 

 

 

 

Banner

 

 

 

 

 

site: IanusWeb